لايُخالِطُهُ النِّسيانُ وَ مَحَبَّةً لايُؤْثِرُ عَلى مَحَبَّتى مَحَبَّةَ المَخلوقينَ . فَإذا أَحَبَّنى أَحبَبتُهُ وَ أَفْتَحُ عَينَ قَلبِهِ إلَى جَلالِى وَ لاأُخفى عَلَيهِ خَآصَّةَ خَلقى وَ أُناجِيهِ فى ظُلَمِ اللَيلِ وَ نُورِ النَّهارِ حَتَّى يَنقَطِعَ حَديثُهُ مَعَ المَخلوقِينَ وَ مُجَالَسَتُهُ مَعَهُم ، وَ أُسمِعُهُ كلامى وَ كَلامَ مَلَئِكَتى و أُعَرِّفُهُ السِّرَّ الَّذى سَتَرتُهُ عَن خَلقِى وَ أُلبِسُهُ الْحَيآءَ حَتَّى يَستَحيىَ مِنهُ الخَلقُ كُلُّهُم وَ يَمشىَ عَلى الأَرْضِ مَغفورًا لَهُ وَ أَجْعَلُ قَلبَهُ وَاعِيًا وَ بَصيرًا وَ لاأُخفى عَلَيهِ شَيئًا مِن جَنَّةٍ وَ لا نارٍ . « 1 » « هر كس به رضاى من عمل كند سه خصلت را ملازم وى قرار مىدهم : به وى توفيق و معرفت شكرى عطا مىنمايم كه با جهل و نادانى آميخته نباشد ، و ذكر و ياد خود را به وى مىشناسانم به‌گونه‌اى كه هرگز به نسيان مبتلا نگردد ، و محبّت خود را روزى وى مىگردانم به‌طورىكه محبّت هيچ‌كس را بر محبّت من ترجيح ندهد . و چون به من محبّت ورزد ، من نيز به وى محبّت مىورزم و چشم قلبش را به جلال خود مىگشايم و بندگان خاصّ خود را بر او مخفى نمىنمايم و با او در تاريكى شب و روشنايى روز نجوى نموده و پنهانى سخن مىگويم تا آنكه گفتارش با بندگان من بريده شده و مجالست و رفت‌وآمدش با ايشان قطع گردد ، و كلام خود و ملائكه‌ام را به او مىشنوايانم و آن سرّى را كه از خلق خود پنهان داشته‌ام به او مىشناسانم و لباسى از حياء بر قامتش مىپوشانم تا همهء خلق از او حياء ورزند و بر زمين در حالى راه رود كه آمرزيده باشد و قلب او را وسيع و فراگير و بينا قرار مىدهم و هيچ امرى از بهشت و جهنّم را بر او پنهان نمىنمايم . » يكى از معدود أعاظمى كه در عصر أخير در سايهء توفيقات حضرت پروردگار با اقتداء به سنّت سنيّهء رسول خدا و أهل‌بيت گرامى آن حضرت

--> ( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 74 ، ص 28 و 29 .